"Laten we nu doorpakken"

In Medisch Contact (11 januari 2019) schreef specialist ouderengeneeskunde en filosoof Bert Keizer een scherpe column over de status van palliatieve zorg. Marieke van den Beuken - van Elverdingen, hoogleraar Palliatieve Geneeskunde en projectlid van Pasemeco, reageert.  

 

“Geneeskunde die zich misdraagt bij stervenden.” Niet iedere arts zal zich hierin vinden, maar daar gaat het niet om. Het onderzoek van Geijteman trekt duidelijke conclusies en is bovendien nie het enige onderzoek dat aangeeft hoe het met de huidige palliatieve zorg is gesteld. Interessanter is de vraag: hoe komt dat dan? En nog beter: en wat doen we er aan?

De verontwaardiging bij de huidige situatie is invoelbaar, maar ook gemakkelijk. Lastiger is je realiseren dat we artsen nu eenmaal niet opvoeden om met palliatieve patiënten om te gaan. De impuls om te willen genezen verdwijnt niet vanzelf als de patiënt niet beter kan worden. Dit vereist aanvullende vaardigheden en een andere manier van denken. Laten we jonge dokters dat bieden. Laten we hen leren dat een stervende patiënt begeleiden óók hoort bij het artsenvak. Nagenoeg elke arts krijgt er immers mee te maken. Palliatieve zorg hoort daarom integraal onderdeel te zijn van de basisopleiding geneeskunde. Geen apart vak, dat makkelijk kan worden geschrapt als het curriculum overvol raakt. Maar ingebed in de opleiding, en niet alleen binnen het vakgebied van de oncologie, maar ook binnen de longziekten, de cardiologie en de neurologie.

Op basis van wat er de laatste maanden is gezegd en geschreven over palliatieve zorg, zou je hoopvol worden: er ontstaat een breed besef dat voor goed sterven ook een goede begeleiding door de arts nodig is. Laten we nu doorpakken en artsen helpen, en hen al tijdens hun opleiding adequaat voorbereiden op het begeleiden van patiënten die het genezen voorbij zijn.