Palliatieve zorg: iets om arts voor te worden?

Als ik me had gerealiseerd dat palliatieve zorg een belangrijk onderdeel is van het takenpakket van een arts, dan was ik misschien wél arts geworden…. Een vreemde opmerking misschien, maar wat mij destijds vooral tegenstond, was het idee om iedere tien minuten een andere patiënt neusdruppels voor te schrijven. Thuis zag ik dat ook: mijn vader behandelde als fysiotherapeut vaak jarenlang dezelfde patiënten en het was heel duidelijk dat die op hoge leeftijd nooit meer beter zouden gaan lopen. En daaronder ook oude dames voor wie het risico op vallen niet opwoog tegen hun afschuw om met zo’n onelegante rollator over straat te gaan. En dan hebben we het nog niet over oudere heren die nooit maar dan ook nooit hulp zullen accepteren bij het tillen van hun koffers in de trein.

Maar ik werd dus geen arts, wel onderwijskundige, en in PASEMECO denk ik na over onderwijs over palliatieve zorg. Om mij heen hoor ik dat iedereen denkt dat studenten dat eng en onaantrekkelijk vinden. Is dat wel zo, vraag ik me dan af. Ik heb als tutor best ook een aantal eerstejaars studenten gesproken die met heel veel passie spraken over de zorg voor hun demente oma. Misschien moeten we zelf een omslag maken en enthousiast gaan vertellen over hoe je als arts echt iets kunt betekenen, echt betrokken kunt zijn bij patiënten, juist omdat ze niet meer beter worden. Dan meld ik me misschien nog wel aan als student Geneeskunde :-)

Daniëlle Verstegen