Mijn eerste stervende patiënt 

Toen ik 20 jaar geleden als net afgestudeerde arts aan het werk ging in een verpleeghuis, kreeg ik op mijn tweede werkdag dag voor het eerst als arts de zorg voor een mevrouw die ernstig ziek was. Ik wist theoretisch dat een patiënt kon overlijden in een verpleeghuis en ik had zelfs als stage twee jaar daarvoor een aantal weken meegelopen in een Hospice in Engeland.

Toch voelde ik mij volledig onthand toen de verzorgende mij vertelde dat ze dacht dat deze patiënte zou overlijden en vroeg wat mijn idee daarover was.

Om grip te krijgen op mijn niet weten, ben ik naar haar hart gaan luisteren , haar ademhaling gaan tellen en heb haar eens rustig goed aangekeken. Haar hart klonk heel zachtjes, haar ademhaling was  regelmatig maar oppervlakkig. Ze was ernstig dementerend en vooral was ze diep in slaap. Ik was gelukkig te zeer onder de indruk om haar rust echt te verstoren. Ik ben naar mijn ervaren supervisor gestapt met al mijn vragen.
 

Hoe weet ik of ze gaat sterven? Waar kan ik dat aan zien? Moet ik daar iets tegen proberen te doen of moet ik dat gewoon laten gebeuren? En wat zou ik er eigenlijk tegen kunnen doen? En als ze echt dood gaat wat moet ik dan nog doen? 

De patiënte had het geluk dat ik begeleid werd door een ervaren arts die thuis was in palliatieve zorg. Hij onderwees mij in de eerste praktische stappen. Wat wilde mevrouw en haar familie? Is de familie op de hoogte? Waar staan zij in dit proces? Wat zijn de vragen van de zorg?  Is ze nu oncomfortabel of verwacht je dat dat misschien nog komt?

Hij hielp mijn denkproces op gang, gaf praktische handreikingen  en bevestigde dat dit een verwacht, natuurlijk en acceptabel proces was. Mevrouw zelf heeft van dit alles niks meer gemerkt. Ze is die nacht in alle rust overleden, zonder nog wakker te worden,  met haar familie aan haar zij.

 

Judith Westen